The show must go on …

Een laatste woordje van de eindredacteur, want ik begin stilaan afscheid te nemen van mijn studententijd. Het werk is voorbij, de inhoud opgevuld, de vorm gegeven. En terwijl ik terugblik op vier jaar Gent begin ik te beseffen dat het een voorrecht is om je in het hart van de studentenvertegenwoordiging van (de Hogeschool) Gent te kunnen begeven. In die vier jaar heb ik kansen gekregen, kansen genomen en kansen gecreëerd; heb ik mensen leren kennen, mensen ontmoet en mensen als vrienden mogen gaan beschouwen. Vooraleer ik van het toneel verdwijn, dien ik dan ook een aantal personen te bedanken. Als eerste wil ik uiteraard mijn redactieraad en alle medewerkers van box bedanken voor hun enthousiasme en creatieve visie en in het bijzonder de vormgever van dit magazine, Peter, voor zijn – vaak last-minute – werk achter de schermen, zijn steun en vriendschap. Ik wens jullie heel veel succes bij het in stand houden van dit pareltje, de redactionele trots van de studentenraad. We’ll meet again! Verder wil ik Sovoreg bedanken voor de kansen die ze mij hebben gegeven en het geloof in mijn kunnen, voor de financiële steun aan box en de memorabele momenten. Ook hier weer … we’ll meet again! Naast mijn vrienden wil ik iedereen bedanken die ik heb mogen tegenkomen in het werk als studentenvertegenwoorder: VVS-leden, de leden van de Raad van Bestuur van Sovoreg, Sebastien Malfait, Philippe Ruysschaert, onze studentenmedewerker, dhr. Hoogewijs, leden van de advieswerkgroep sociale voorzieningen AUGent, de studentenvertegenwoordigers van de HGSR en nog zovelen die het vermelden zeker waard zijn, maar het wegens de beperking op de lengte van dit voorwoordje niet halen om opgesomd te worden. Vanuit het geloof in het feit dat mensen, in de positieve zin van het woord, vervangbaar zijn, wil ik dan ook als laatste mijn opvolg(st)ers heel veel succes wensen bij het overnemen van mijn taken als studentenvertegenwoordiger. The show must go on!